วันศุกร์ที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2554

บางครั้งฉันรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง ไม่รู้จะเดินไปทางไหน ซ้ายก็ไม่ได้ ขวาก็ไม่ได้ ได้แต่อยู่นิ่ง ๆ ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ออกมา หวังว่าจะมีใครสักคนที่จะช่วยฉันให้หาทางออกได้ แต่ในที่สุด คนที่จะช่วยฉันได้ ก็มีเพียงฉันเท่านั้นที่จะช่วยตัวเองได้ ช่วยยังไง ได้จากการอยู่กับตัวเอง คิด ทบทวน ชีวิตฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับใครเลย ไม่มีใครทำให้ฉันสุข และทุกข์ได้ หากฉันไม่ยอมรับ นี่คือสิ่งที่ฉันค้นพบ ชีวิตของฉัน ฉันเลือก ฉันใช้มัน อยู่กับมัน พัฒนาตัวเอง ไม่เกี่ยวกับใครเลย เกี่ยวกับตัวฉันเอง

สิ่งที่ฉันคิดตอนนี้คือ อยู่กับตัวเองให้ได้ และมีความสุขด้วย โดยไม่หวังพึ่งใคร รักตัวเองให้มาก ๆ เพราะฉันรู้ว่าในที่สุดแล้วคนที่ฉันรักมากที่สุด ในที่สุดแล้วเขาก็รักตัวเอง

สิ่งที่ฉันจะทำได้คือ กลับมารักตัวเอง ดูแลจิตใจตัวเอง ฉันจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุดให้ได้ โดยไม่พึ่งคนอื่น สุขจากข้างใน จากตัวเอง

ปล่อยเขาไปเถอะ ให้เขามีความสุขกับสิ่งที่เขาเป็นต่อไป อย่าไปอะไรอีกเลย ปล่อยเขาซะ ปล่อยเขาไป เราเปลี่ยนความคิดใครไม่ได้ นอกจากเปลี่ยนความคิดตัวเอง

เขาไม่ใช่คนที่ทำให้เราแย้มยิ้มได้หรอก นอกจากความทุกข์เท่านั้นที่เขาจะมอบให้

วันเสาร์ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554

อย่างไหนดี

อยู่ห่างกันแล้วคิดถึงกัน กับอยู่ด้วยกันแล้วเบื่อกัน อย่างไหนจะดีกว่ากัน ก็คิดเหมือนกันนะว่า อยู่ห่างกันแล้วคิดถึงกัน มีเวลาอยู่กับตัวเอง ต่างคนต่างทำหน้าที่ตัวเองไป ก็น่าจะดี

พยายามที่จะอยู่กับตัวเองให้ชิน ว่างก็คิดถึงเลิฟ แล้วก็ต้องทำหน้าที่ตัวเองต่อไป ความรักมีจริงมั๊ย บางทียังคิดนะว่า รักแท้คืออะไร ที่เคททำนี่ถูกแล้วใช่มั๊ย