วันนี้เป็นวันเสาร์ ตื่นเช้าเลิฟโทรหาตอนออกจากบ้านไปซื้อกับข้าว ถามว่าวันนี้เคททำอะไร ก็บอกว่าไม่ทำอะไร จะรอเลิฟ เลิฟก็บอกว่าอื้อ คุยไปสักพัก ก็ถามอีกว่า เคทจะทำอะไร ก็บอกว่าก็รอเลิฟไง เลิฟก็บอกว่า งั้นรอเลยนะ ไปถึงไม่เกิน เที่ยง เคทฟังก็อึ้งเหมือนกัน ไม่คิดว่าเลิฟจะมาจริงๆ
เลิฟมาถึงประมาณ สิบโมงเช้า คุยกัน แล้วก็ไปกินชาบูชิกัน กินได้ไม่เยอะ คุยกับเลิฟไปก็กินไป อบอุ่นดี อยากอยู่กับเลิฟนาน ๆ แต่เลิฟก็ต้องมีงาน หน้าที่รับผิดชอบที่เลิฟบอกเสมอเลยว่า ขอทำหน้าที่ของเลิฟก่อน อีก สิบปี เราคงจะได้อยู่ด้วยกัน แล้วเราจะหยุดทำงาน ได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ แล้วเลิฟก็กลับ
เลิฟไม่ชอบเห็นหน้าเคทเวลาที่จากกัน เลิฟต้องไปทำงานหลายจังหวัดกว่าจะเจอกันก็ยาก เคทก็อดที่จะหน้าเสียทุกครั้ง เลิฟก็ไม่สบายใจ เคทเลยต้องก้มหน้า แล้วก็เงยหน้ายิ้มออกไป ขับรถดี ๆ นะ บาย แล้วก็คุยโทรศัพท์กับเลิฟไปตลอดทางจนเลิฟถึงบ้าน เลิฟบอกว่าพรุ่งนี้จะโทรหานะ
ถามเลิฟว่าตอนแรกเห็นทำท่าว่าจะไม่มา ทำไมมาล่ะ คิดถึงเค้าเหรอ เลิฟก็บอกว่า ถ้าไม่มาเธอก็โกรธ ก็น้อยใจว่าอ้าว นึกว่าคิดถึง ทำไมเลิฟไม่คิดถึงเค้าเลยเหรอ เลิฟก็บอกว่าเค้าบอกเหรอว่าไม่คิดถึง ก็บอกว่าเปล่าเลิฟไม่ได้พูดหรอกแต่ไม่เห็นพูด หลัง ๆ เลิฟไม่ค่อยอยากจะบอกเกี่ยวกับความรู้สึก ไม่ค่อยบอกว่ารัก คิดถึง ชอบบอกว่าเค้าพูดเหรอว่าไม่รัก ไม่คิดถึง แล้วก็จบ ถามว่ากลัวเค้าโกรธมากเลยเหรอ เลิฟก็บอกว่าแรก ๆ เครียดอยู่เหมือนกัน แต่หลัง ๆ ก็เครียดน้อยลง บอกว่าโกรธคือโง่ โมโหคือบ้า มันทำให้เลิฟหงุดหงิดว่าเอาอีกแล้วเหรอ เวลาเคทโกรธก็จะไม่คุย ปิดโทรศัพท์ แรก ๆ เลิฟก็เครียด หลังๆก็รอเคทเปิดโทรศัพท์ แสดงว่าพร้อมจะคุยแล้ว ก็แค่นั้น ถามว่าเลิฟไม่คิดว่าจะเลิกกันไปเลยเหรอ เค้าไม่เคยคิด เลิฟบอก เดี๋ยวดีขึ้นก็คุยกันเอง
เย็นไปงานเลี้ยงที่โรงแรม ไม่ค่อยสนุก แต่ก็ดี เปลี่ยนบรรยากาศ กลับมานั่งฟังพระเทศน์ในยูทูบกล่อมเกลาจิตใจ จะได้มีจิตใจเข้มแข็ง จะได้ไม่กลัวกับการอยู่คนเดียว อยู่กับตัวเอง รู้เท่าทันอารมณ์ตัวเอง จิตใจเรามีสติเมื่อไหร่ก็จะมีความสุขเมื่อนั้น กำลังใจก็มาเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น